De wereld fluistert

Ik ben een ochtendmens. Waarom?

Het is vijf uur als mijn wekker gaat. Tegelijkertijd ook totaal overbodig, dat het sluimerende deuntje door de slaapkamer laveert, want ik lig al minstens een uur naar het plafond te staren. Maar toch heb ik gewacht. Gewacht tot het zover was. Vijf uur opstaan heeft iets magisch. Vóór vijf uur uit bed stappen is gewoon krankzinnig. En na vijf uur voelt altijd een beetje nutteloos, alsof ik mijn tijd verdoe aan iets onbeduidends als slaap. Maar vijf uur is precies goed. 

De straten zijn nog donker en oranje lantaarnlicht werpt lange schaduwen over het verlaten asfalt. Huizen staren met lege ramen nietsziend de ochtend in. Regen tikt in een aritmische symfonie zachtjes op de vensterbank. De alledaagse sleur vol haastige momenten, afleidingen en verleidingen is nog heel ver weg. De wereld en ik fluisteren beloftes in een intiem onderonsje. Dit is ons moment.

Wanneer ik beneden kom, is het al behaaglijk warm. Ik pak melk, havermout en fruit voor mijn ontbijt. Wanneer ik de pan met een galmende tik op het fornuis zet krimp ik onwillekeurig in elkaar. Elk geluid snijdt vlijmscherp door de stilte. Het droge gesis van de blauwe vlammen onder mijn pan, het gemaal van de koffiebonen, het pruttelen van de koffie in mijn mok, het tikken van de secondewijzer van de klok bij het aanrecht. Geluiden die op elk ander moment van de dag nauwelijks opvallen, klinken nu oorverdovend luid. Ik heb het gevoel dat ik doorlopend mijn excuses aan moet bieden. Sorry wereld, sorry tijd, sorry vroege ochtend. Ik ben een herrieschopper, een indringer in het hier en nu. Ik beloof beterschap.

Een paar minuten later is het zover. De hele kakofonie aan zeurende geluiden die de stilte doorbreken zonder enig gevoel voor subtiliteit, sterven weer weg. Alles wat er overblijft is de geur van verse koffie en warme melk. Ik schuifel naar de woonkamer en kruip achter mijn laptop. Nog even laat ik me meevoeren in de intieme vroege-ochtend-stilte. Dan klinkt een geluidloos startschot. En tot acht uur wordt die prachtige, vederlichte stilte alleen onderbroken door het getik van vingers op een toetsenbord. Een onuitputtelijke stroom van inspiratie waarin woorden hun weg naar papier vinden. En dat allemaal dankzij de magische stilte van vijf uur ’s ochtends.

Ik ben een ochtendmens. Daarom.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s