06.21
Wauw, nog zoveel uur schrijfplezier. Heerlijk toch, dat vroege opstaan. Dan heb je tenminste nog eens wat aan je ochtend. Goed. Hoofdstuk 34. Dit moet wel het laatste hoofdstuk worden. Ik bedoel, aan al het goede komt een eind. Hoe schrijf ik een goede gevecht scène? Heel even een kijkje nemen op Twitter kan geen kwaad. Ah, een nieuwe column van Japke D. Bouma. Even lezen. Lees verder
Zijn hand knijpt in mijn schouder, langzaam en behoedzaam. Alsof hij iets van plan is om te doen, maar nog twijfelt en zijn opties afweegt. Ineens dringt het tot me door hoe dichtbij hij eigenlijk staat. Ik wil een stap achteruit zetten, om wat meer zuurstof tussen ons in te krijgen, maar op de één of andere manier weigert mijn lichaam te bewegen. Hij kijkt me recht aan en tuurt zoekend in mijn ogen. Lees verder
Er was eens, in een stad niet eens zo ver van de onze, een oorlogsstrijder. Een strijder die niet zou zwichten tot hij zijn doel had bereikt. Weer of geen weer, hij ging op jacht. Gewapend met zijn lichamelijke toebehoren wist hij wat hij wilde. Wraak op alles wat leefde. Liefde kende hij niet en zijn levenslijn was niet veelbelovend lang. Daarom leefde hij iedere dag, of het zijn laatste was. Lees verder
Als door een onzichtbare hand gestuurd loopt Trudy langs het hek richting Olivia. Een gevoel van eenzaamheid kruipt omhoog, diep van binnenuit. Het schuurt langs haar gevoelscentrum, de plek ergens vlak onder haar middenrif. Waar groot verdriet kan ontstaan, of uitbundig geluk. De plek die tranen omhoog stuwt of een ingehouden lach kan bevrijden.
Een hemelsblauwe kaft en een simpel zwart wolkje met Een Weeffout in onze Sterren er slordig in gekrabbeld. Meer is het eigenlijk niet. Maakt het me nieuwsgierig? Ja. Vind ik het mooi? Nee. Maar het is toch wel precies zoals bij mensen: het gaat om de inhoud. En daarmee zit het helemaal goed bij Een Weeffout in onze Sterren. En oh. Mijn. God. Wat heb ik me de ogen uit mijn kop gejankt.
Verrassend, intrigerend, bevrijdend en verfrissend. Zomaar een paar termen waarmee je ‘Het Rosie Project’ kunt samenvatten. Ontzettend leuke humor en op sommige momenten hangt het tegen het ontroerende aan. Tegelijkertijd is het ook zo lekker nuchter en sober. Niks wat door Greame Simsion geschreven staat is overbodig of nutteloos. Elk woordje, elk zinnetje, elk gevoel en elke beschrijving is essentieel om het hele boek bijzonder en indrukwekkend te maken.
In Aanpakken! vlucht de succesvolle Samantha naar het Engelse platteland, nadat ze op kantoor een enorme fout heeft gemaakt. Daar wordt ze aangezien voor een nieuwe hulp in de huishouding bij de rijke familie Geiger. De heer en mevrouw Geiger hebben geen idee dat ze een advocate met een IQ van 158 in huis hebben gehaald. En Samantha heeft geen idee hoe ze de wasmachine moet aanzetten.
Diede de Haas 