Inspiratie om te schrijven. Soms is het er, soms niet. Er zijn momenten dat het me lukt om dagen achtereen door te typen. Dan zit mijn hoofd vol verhalen, mooie anekdotes en intrigerende plotwendingen. Maar soms lukt het ook gewoon niet. Dan staar ik naar een frustrerend traag knipperende cursor op een voor de rest spierwit beeldscherm. Dan zoek ik naar woorden, naarstig en hebberig, als een verslaafde zwerver die op zoek is naar half opgerookte sigarettenpeukjes.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het schrijven van verhalen nogal een hele uitdaging is! Een reis door je hoofd die in strakke goede banen moet worden geleid, maar waar de welbekende hersenkronkels voor veel bochtige omwegen naar onbekende bestemmingen zorgen. Een beetje zoals de tolweg van Frankrijk. Je weet nooit of je in de goede rij staat, maar je zult er toch echt doorheen moeten. Want aan de andere kant wacht weer een hele mooie nieuwe wereld, met nieuwe ontwikkelingen en onbekende landweggetjes die de moeite van het verkennen zeker waard zijn. En neem je onverhoopt toch een verkeerde afslag? Ook dan kun je weer een hele mooie nieuwe wereld tegenkomen. En is het niks? Ook geen man overboord: je reist gewoon weer terug op zoek naar de juiste afrit.
Mijn zus Desi werd door een vrachtwagen doodgereden toen ik tien was. We waren onderweg naar het winkelcentrum en liepen innig gearmd door de wijk. Haar witte stok, die ze Oculus noemde, tikte in het vaste ritme van links naar rechts. Ik had mijn ogen gesloten en samen met haar vertrouwde ik op de waakzaamheid en oplettendheid van Oculus. We kletsten over de nieuwe buurjongen Hugo. Ik moest ieder gelaatskenmerk van de nieuwe jongen aan Desi vertellen, zodat zij kon beslissen of hij knap genoeg was om de moeite van het glimlachen waard te zijn.
Ik sta met één been losjes op de stang voor de bar tegen het donkerbruine hout aangeleund. Tussen mijn wijsvinger en duim heb ik een briefje van tien geklemd waarmee ik heen en weer zwaai, mijn ogen borend in de rug van de barman die mij vakkundig lijkt te negeren. Ik heb er een hekel aan om op deze manier aan een biertje te komen, alsof ik in een omgekeerde wereld beland ben waarbij de barman de koning is en ik de dienstverlener.
Verspreid over Den Haag worden vuilniszakken gevuld met afgezaagde lichaamsdelen gevonden. In eerste instantie misschien een heftig en onsmakelijk gegeven, maar voor de doorgewinterde thrillerlezer belooft dit juist dat er een paar heerlijke uurtjes leesgenot in het verschiet liggen. Daarnaast beloofde er een lugubere ontdekking te worden gedaan die alles volledig op zijn kop zou zetten. Alles waar ik als normaal en doorsnee burgermeisje met een normaal en doorsnee leven niet dagelijks mee in aanraking kom, zou in Koud Spoor van Carina van Leeuwen de revue passeren.
Wanneer je boeken leest als Divergent, Twilight en de Labyrintrenner, komt ‘Het Probleem’ al in het eerste hoofdstuk bovendrijven. Of de hoofdpersoon komt de mysterieuze jongen tegen die haar hart sneller doet kloppen, of de hoofdpersoon wordt wakker in een kooi-achtige lift en heeft te kampen met een soort dubieus geheugenverlies of de hoofdpersoon doet een test en blijkt ineens anders te zijn dan wat er van haar verwacht wordt.
Je hebt maar een kans om een goede eerste indruk te maken. Dus met een eerste zin moet je bij die lezer binnenkomen, bijna als een soort stormram. Je moet de lezer gretig maken, zijn leesdrang kietelen, hem triggeren om in de rest van je verhaal te duiken. Maar hoe doe je dat? Ik zeg altijd maar: beter goed gejat, dan slecht verzonnen, dus laten we even kijken hoe andere schrijvers het issue ‘De Eerste Zin’ oplossen. Misschien kunnen we ergens onze inspiratie uit halen.
Opeens is het er: een idee. Soms ben je in je creatieve brein bewust op zoek naar goede ideeën, maar meer dan eens komt het plotseling binnenwaaien. Het idee voor mijn boek is in de zomer ontstaan, toen ik op een loeihete dag door het plantsoen fietste, op weg naar huis. Ik dacht terug aan de Divergent-trilogie en associeerde met mezelf over nieuwerwetse sprookjes die de moeite van het vertellen waard waren. En toen plopte het idee mijn hoofd binnen, plotseling, abrupt en zonder enig kader.
In Aanpakken! vlucht de succesvolle Samantha naar het Engelse platteland, nadat ze op kantoor een enorme fout heeft gemaakt. Daar wordt ze aangezien voor een nieuwe hulp in de huishouding bij de rijke familie Geiger. De heer en mevrouw Geiger hebben geen idee dat ze een advocate met een IQ van 158 in huis hebben gehaald. En Samantha heeft geen idee hoe ze de wasmachine moet aanzetten.
Diede de Haas 