Wanneer de sluimerende mist van pijn en misselijkheid wegtrekt, is het eerste wat ik hoor de typische zuigende geluiden van zuurstofmachines en eentonige piepjes van andere medische apparatuur. Ik herken de geluiden uit onze slaapzaal in de Dorm en raak een fractie van een seconde in paniek. Maar direct daarna daalt er een warme rust over me heen. Ik ben terug. Het was allemaal een droom. Lees verder
De lift komt na wat een eeuwigheid lijkt te duren met een schok tot stilstand. Even verwacht ik dat een moordzuchtige agent de deur opentrekt en me doorboort met een salvo van kogels. Maar het blijft stil en pas als ik mijn oren spits, hoor ik heel in de verte blikkerige geweerschoten. Ik schuif de deur voorzichtig open en kruip naar buiten. Het is hier donker, alsof ik in een kelder terecht ben gekomen en het duurt even voor mijn ogen aan het donker gewend zijn. Mijn hart, dat net nog als een bezetene door mijn borstkas stuiterde, stopt als donderslag bij heldere hemel met kloppen. De grond voor me ligt bezaaid met levenloze lichamen. Lees verder
Ik was negen toen mijn moeders capsule na de coma leeg was. De klep stond helemaal open, uitnodigend voor iedereen die er maar in wilde kruipen. De witte lakens waren netjes opgevouwen, het kussen lag er bovenop en het matras was kaal, vaal bruin. Alsof er nooit iemand in gelegen had. Ik was nog jong, maar ik weet het nog als de dag van gisteren. De leegte van haar afwezigheid was zo plotseling, dat ik even dacht dat ik haar bestaan volledig gedroomd had. Lees verder
Het is fantastisch om weer buiten te zijn. Al bij de eerste ademteug lijken al mijn neerslachtige gevoelens weg te vliegen uit het wespennest dat zich Noëlles Brein noemt. Geuren van bessen, nat gras en zoete bloesem nestelen zich in mijn neus, ik proef het gevlekte oranje zonlicht dat zich dapper een weg baant langs dikke boomstammen en struikgewas. Het gezang van vogels doet mijn hart dansen door mijn borstkas. Lees verder
Zomernacht speelt zich af de 23ste eeuw. Noëlle Rodin is zeventien. Ze is een eigenzinnige en opstandige tiener die middenin haar pubertijd zit en tot haar kruin aan toe gevuld is met onbekende emoties en onzekerheden. Ze woont in het dorpje vlakbij Nova, helemaal bovenin Epica. Samen met haar tweelingbroer Thomas en haar vader slijten ze hun dagen in de, voor hen, eeuwigdurende winter. Haar buurmeisje Elvira is het beste vriendin, met wie ze alles deelt wat ze met Thomas niet kan delen. Lees verder
Daar waar de grijze gebouwen opgaan in de grijze hemel. Daar waar grote bussen en onbeduidende fietsertjes ongegeneerd hun recht op het asfalt opeisen. Daar waar mensen ineengedoken in hun jassen, onder hun paraplu’s langs elkaar manoeuvreren, zonder elkaar te zien. Lees verder
Samen weten Google en ik alles. We vullen elkaar enorm goed aan en hij staat ieder moment van de dag klaar om antwoord te geven op alle prangende vragen die ik heb. Zoals: hoe werkt het gehoorkanaal? Welke soorten ratten leven in de buurt van de zee? Wat zijn de gevaren van drones? Wanneer ben je onderkoeld en wat gebeurt dan allemaal met je lichaam? Wat is toch die prachtige tekst van Pastorale van Ramses Shaffy en Liesbeth List? Google helpt me altijd.
Eindelijk. Ik heb weer de tijd om mijn inspiratie om te zetten in tekst. Iedere dag zit ik wel een paar minuten in de gedachten van mijn hoofdpersoon, om haar herinneringen, gevoelens en ervaringen te kneden tot een verhaal dat de moeite van het vertellen én lezen waard is. Wat zou ze kunnen zeggen? Wat wil ze bereiken? Hoe steekt hij karakter precies in elkaar? Dagelijks schiet mijn inspiratie als een mitrailleur woorden, gedachten, gebeurtenissen en dialogen door mijn hoofd. De meesten vinden heus wel een weg naar mijn digitale notitieblok, maar sommige verdwijnen in het luchtledige, als losse flodders.
Sinds de Overschotoorlog, een paar generaties geleden, is er door de overheid besloten om alle inwoners van de staat Unde in te delen in twee verschillende jaargetijden. De Zomerlingen leven tijdens de zomer en wij, de Winterlingen, tijdens de winter. De overige zes maanden brengen we in coma door in de Dorm. Op deze manier kan de overheid ons garanderen dat we een rustig en zorgeloos leven kunnen leiden in een veilige en geordende maatschappij.De zomer is voor mij altijd iets geweest als Venus. Ik wist dat het bestond, maar had er totaal geen beeld bij. Tot het moment dat ik te vroeg wakker werd en de gebeeldhouwde jongen met de pure chocoladeogen me hielp ontsnappen uit de Dorm.
De zomer is voorbij en de herfst staat voor de deur. Het seizoen van honderden kleuren geel, duizenden kleuren rood en ontelbare kleuren bruin. Het seizoen van gure windvlagen, zware rukwinden en onverwachts zonnige dagen. Het seizoen van de bittere geur van suikerbieten, de geur van met modder doorweekte graspollen en de geur van rottende bladeren die sompig de grijze grond bedekken. Het seizoen van het volgen van regendruppels met je vingertoppen terwijl ze in een grillig patroon hun weg naar het raamkozijn zoeken, van opgekruld op de bank zitten en de warmte van een dekentje zoeken en uiteraard het seizoen van de frustratie om alweer met een doorregende spijkerbroek op de plaats van bestemming aan te komen.
Diede de Haas 